Een marathon, een bevalling?

Zondag 11/9/2011, de 13^de IFF-marathon, dit wordt mijn eerste marathon. De voorbereiding was goed verlopen, ik had de laatste instructies van Jan goed opgevolgd. Ik was er klaar voor! Voor de start nog de nodige zalfjes gesmeerd, de twee pilletjes om de darmen stil te leggen geslikt, nog een paar keer poseren met de supporters voor de foto en dan naar de start. Bruno was ondertussen met de fiets al vertrokken richting km12. Wat onrustig is het wachten op het startschot en knal; ik ben vertrokken voor mijn tocht van 42 km. Rustig blijven, Maggy, goed kijken naar de hartslag en niet te zot doen tijdens de eerste 10 km. Verdorie, de wind zit behoorlijk tegen; als dit zo de hele tocht gaat blijven, dat belooft! Na een km of twee geraak ik in een groepje van een zestal lopers; een aantal onder hen loopt ook voor de eerste maal een marathon. Het doet deugd om onder lotgenoten te zijn; het tempo zit goed, ik kan me verbergen achter een paar grote mannen zodat ik niet al te veel wind vang. Aan het eerste brugje staan de supporters er, een blauwe SVS-brigade met vooraan Jan die vraagt of alles ok is. Alles is prima. Uit de auto aan de kant knalt geen “Highway to Hell”, wel “Foverer Young”, en zo voel ik me ook, het gaat goed. Wat verder staat Bruno klaar om me  te vergezellen op de fiets, één loper uit het groepje beslist om het tempo wat op te drijven en ik volg. Ik probeer zo veel mogelijk achter hem uit de wind te lopen; maar echt makkelijk is het niet. Bovendien heeft hij niet echt een gelijkmatig tempo en aan de brug in Diksmuide besluit ik hem te laten lopen. Ik krijg het gezelschap van een andere loper, Luc. Luc blijft bij mij hangen, babbelt er vlot op los en dan is plots ook hij even achter. Alleen ga ik verder op mijn tocht. De supporters zie ik op geregelde tijdstippen en hun aanmoedigingen doen me veel deugd. Daar is Luc opnieuw. De wind komt pal van voren en hij vindt het goed om kop te trekken. Ik volg, kijk of hartslag nog ok is en loop. Luc vertelt dat hij een ervaren ultraloper is, voor hem is het zijn 13^de IFF-marathon, hij heeft alle edities al meegelopen. Op een rustige manier geeft hij me aanwijzingen en spreekt hij me moed in. Beetje bij beetje halen we andere lopers in. Bij km 30 moet ik me focussen op km 35. “Denk aan je ademhaling”, “Trek wat meer op die armen”, “Kom, we zijn weer vertrokken op ons tempo, blijf maar goed achter me”, al deze raad komt van Luc. Ondertussen volgt Bruno op de fiets en voorziet hij me van de nodige drank en gellekes. Hij heeft meer dan genoeg adem om met Luc te babbelen; ik luister en loop. Km 35 laatste gelleke achter de kiezen; het laatste stuk komt eraan. De supporters zie en hoor ik nog; het doet me plezier hen aan de kant te zien staan. Ik concentreer me op het lopen. De man met de hamer wil ik niet tegenkomen! Lars vervoegt ons tijdens de laatste kms; hij blijft mooi langs mij lopen, maar veel heb ik hem niet vertellen. Wat verder is er km 38, Luc blijft vertellen, daar is km 39, blijven lopen, Maggy! Ook Bruno en Lars moedigen me aan; doorbijten moet ik; het is lastig. Daar zijn plots enkele supporters op de fiets. “Komaan, nog efkes”, krijg ik te horen. Het is wel opletten, want ik voel lichte kramp in mijn linkerkuit. Blijven lopen, blijven lopen, daar is de Menenpoort, echt ver kan het niet meer zijn, en daar is eindelijk de finish. Ik heb het gehaald!

Dank aan iedereen die me geholpen heeft bij mijn eerste marathon.

Jan, je schema’s, aanmoedigingen, instructies hebben ervoor gezorgd dat ik mijn eerste marathon kon uitlopen!

Supporters tijdens de wedstrijd; merci voor alle aanmoedigingen!

Aan iedereen die me vergezeld heeft op mijn trainingen; dank je wel; jullie aanwezigheid heeft ervoor gezorgd dat de kilometers wat sneller vooruit gingen!

Aan de maker en acteurs van de videoboodschap; dank je. Het was een ongelooflijke mooie verrassing.

Aan Bruno, Lars en Lise, dank je wel voor de steun tijdens de voorbereiding en wedstrijd! Ik kon steeds op jullie rekenen.

Dank aan Bart voor de sportmassages. 

Dank aan Luc, de ultraloper, voor het gezelschap en de goede raad.

Maggy

Pia

Maggy is in haar laatste rechte lijn. Er kan niet veel meer fout lopen. Gisteren zag ze er in blakende gezondheid uit, gemotiveerd dus dat zit snor.

Maar voor wie we ook bewondering hebben is Pia. Iedereen vraagt zo wat aan iedereen hoe het is gesteld met haar voorbereiding. Op deze manier houden we elkaar wat op de hoogte.

Pia is aan een echt uzarenstuk bezig. Ik herinner me nog haar eerste training aan hoge hartslag, op het gemaksken. Op zondag 25 september loopt ook zij haar allereerste marathon, de Alpro Leie marathon met start aan het prachtige kasteel van Ooidonk. Het gaat snel.

Komt dat ook in orde bij haar? DAT IS ZEKER!

Pia is een echte doorzetter. Het is een dame die er geen woorden aan verspilt maar het gewoon doet. Rustig op haar gemak. Ze heeft haar besluit genomen en gaat er de volle 100% voor, 1 brok positieve energie.

De wedstrijden die ze tot nu toe gelopen heeft, tonen aan dat ook zij een prachtige prestatie gaat neerzetten. Natuurlijk krijgt ook zij onze volle steun en we gaan massaal aanwezig zijn op haar grote dag. We gaan haar helpen er een onvergetelijke ervaring van te maken. We schreeuwen haar over de finish.

Pia, nog een paar weekjes volhouden hé. We geloven er sterk in dat je dat fantastisch gaat doen. Yes you can!

Mega Maggy!

Mensen, mensen wat een prachtig nieuws! Kom dat zien, kom dat lezen!

Ik ben eventjes gaan surfen op internet op zoek naar de uitslagen van de 19e Smouteriejogging in Overmere het afgelopen weekend.

Herinner jullie nog zaterdag? Lekker warm, zeg maar zwoel weertje...ideaal om op terras te zitten met een dikke crême glace...Ja, inderdaad die zaterdag 20/08/2011. Wel Maggy en Gunther hebben zich toen voor de fun in het zweet gelopen op de 19e Smouteriejogging in Overmere. De afstand was 11,5 km en om het in Tijl zijn woorden te zeggen: 'Als toeschouwer was het toch behoorlijk warm hoor'.

Gunther eindigde als 5e man in een duizelingwekkende snelheid van 14,7 km/u. Astublieft, dat is dus een tijd van 46 min en 53 sec. Mijn hoed af Gunther.

Maggy voegt zich in het rijtje van de snelle vrouwen. Zij behaalde de derde plaats met 1u en 50 sec. Zij zit in haar laatste rechte lijn voor haar marathon op 11 september. Vanaf nu is zij zo waar ons eigenste echte Mega Maggy! Geen vermoeden meer maar meer een zekerheid: Mega Maggy zit in tip top vorm voor haar 1ste marathon.

Maar we hebben nog een 3e plaats: Karine in de Sirenejogging te Middelkerke. Zij deed 8K in 36min en 41sec. Vader en zoon stonden eveneens aan de start. Zij deden er respectievelijk 32min 6sec en 31min 29sec over. Ja mannen, dat beloofd een spannend cross seizoen te worden.

Ik heb ook een kleine oproep aan alle leden. Als jullie een wedstrijd gelopen hebben, aarzel niet om een klein relaas, fotomateriaal en vooral jullie resultaat door te mailen naar svs.aalst@gmail.com. Er zijn altijd mensen die niet kunnen gaan supporteren en dus vol ongeduld wachten op de resultaten van hun maten. Handig dat deze dan zeer snel op het blog terug te vinden zijn.

De resultaten nog eens rustig bekijken? Dat kan in ons onderdeel 'Resultaten'.

En de winnaars zijn...

Op vakantie aan zee zijn sommigen en pikken zo terloops een wedstrijdje mee. Op 13 juli liepen er enkele mee in het kustcriterium te Nieuwpoort.

Lotte liep de 1.200m en behaalde de eerste plaats.Klaas en Karine liepen de 5km. Zij behaalden respectievelijk de 2e en de 1e plaats. Proficiat aan hen allen!

De week er na nam Karine deel aan de Solidariteitsjogging te Welle. Zij zette een mooie tijd neer van 24min 51sec op 5,7km.

Bruno nam deel aan de stratenloop in Denderleeuw. Hij deed het fantastisch op de 10km met een goede tijd van 43min 38sec. Hij was wel nog aan het plassen toen het startschot gegeven werd. Het 'poezeflesje' vergeten Bruno?

Maggy en Joël die trokken naar het Pajottenland. Zij liepen daar een voorbereidingswedstrijd. En amai zeg, die zitten goed. Met een schitterende tijd van respectievelijk 47min 20sec voor Maggy en 40min 40sec voor Joël mogen we concluderen dat ze in topvorm zijn.

En dat ze gebeten zijn van de loopsport, dat bewijzen Lis en Gunther. Met een flinke rit van de vakantiebestemming naar huis achter de kiezen en maar een half uur om op hun positieven te komen, lopen zij een halve marathon. Ook Lis loopt deze als voorbereidingswedstrijd op haar marathon. Dit doet ze in een stevige 1u 51min. Gunther is na 17km gestopt. De rit eiste zijn tol.

We zijn op dreef aan het komen. En als iedereen zulke mooie resultaten blijft neerzetten, dan zal het ook een spetterend najaar worden.

Nu zaterdag gaan we naar de Smouterijloop in Overmere. Wie mee doet, verwachten we stipt aan de dreef om 13u45.