Al een tweetal jaar spraken we tijdens onze wekelijkse trainingen over het “ooit willen ondernemen van een voettocht naar Compostela”.
Stefaan dacht al jaren “dit wil ik eens doen maar wie wil er met me mee?”. Lies dacht “dit doe ik als ik met pensioen ben” en Chantal kwam met het voorstel “Zullen we een deel van de tocht deze zomer doen?”.
We legden de data en de startplaats (Burgos) vast en boekten ons vliegticket. Een rationele reden voor onze tocht was er niet, we zagen het als een sportieve prestatie.
Lieve en Willy zouden ook meegaan maar jammer genoeg lukte dit niet.
De eerste voorbereidingen startten in januari. Vanaf maart begonnen Stefaan en Chantal met de zondagse wandelingen, de wandelingen van en naar het werk en de avondwandelingen en dit in combinatie met nog 2 maal lopen per week.
Lies sukkelde nog even met haar voeten en dankzij goede hulp van dr. Peeters (en het goedgekeurde wandelprogramma van Jean !) startte ze vanaf half april ook met wandelen.
De voorbereiding was zwaarder dan verwacht. ’s Zondags reeds om 6u15 (!) opstaan om tochten te doen van 25 à 30 km. Gelukkig zat het weer iedere keer mee en we ontdekten hoe mooi België wel is.
We stapten voor het vertrek zo’n 700 km.
Zondag 20 juli waren we er klaar voor. We namen het vliegtuig naar Madrid waar we met de bus naar Burgos reden. Hier zochten we naar de gele pijl die we de komende 17 dagen zouden volgen.
Het bracht ons innerlijke rust. We stonden stil bij de schoonheid van de natuur, liepen samen al zingend langs arme dorpen die slechts enkele straten besloegen, maakten kennis met rare snuiters en de Spaanse bevolking die ons kost wat kost Spaans wou bijbrengen.
We genoten van de bijzondere ontmoetingen die we hadden met andere pelgrims. Het was zo een fijn gevoel om met mensen afkomstig uit de meest uiteenlopende landen, van Korea over Tsjechië, Ierland, Italië, de VS… te praten met van hele vluchtige tot wat diepgaandere gesprekken, even mee op weg te gaan, elkaar weer te ontmoeten, goede raad te krijgen en te geven, onvergetelijke momenten te beleven…
Slaapgelegenheid vonden we in de Albergues waar snurkers ons soms uit de slaap haalden.
We hebben elkaar gesteund en gerespecteerd maar vooral ook heel veel gelachen en een paar hilarische momenten beleefd.
We overbrugden in totaal 489 km en op woensdag 6 augustus bereikten we Santiago. Eindelijk voor de kathedraal staan was zo een bijzonder moment, dat vergeten we nooit. We sms’ten vlug familie en vrienden dat we het gehaald hadden en hebben dan samen op het plein gewoon nog een uurtje zitten nagenieten. Trots, voldaan en al onmiddellijk wat weemoed, het was voorbij… Fier haalden we die dag ons certificaat op in Santiago.
Bedankt svs-vrienden voor de steun die we via sms-jes ontvingen onderweg. We lieten voor jullie enkele dikke kaarsen branden !!
En natuurlijk ook dank voor de hartelijke ontvangst en de bloemenkransen bij de terugkeer !!
Groetjes van Chantal, Lies en Stefaan
